در شبی سرد و طوفانی، ویکتور فرانکنشتاین جوان دانشمند، در آزمایشگاه تاریک خود بالاخره موفق شد. او از قطعات بدن مردگان، موجودی ساخته بود و با جریان برق، جان در آن دمید.
چشمان زرد و وحشت‌زده موجود باز شد. ویکتور از ترس عقب رفت. موجودی که آفریده بود، غول‌آسا و زشت بود. ویکتور از دیدن کار خود چنان وحشت کرد که از آزمایشگاه فرار کرد.
موجود بیچاره تنها ماند. او نمی‌دانست کیست، از کجا آمده و چرا همه از او می‌ترسند. در جنگل پناه گرفت و از پشت پنجره‌ای، خانواده‌ای فقیر را تماشا کرد که با عشق کنار هم زندگی می‌کردند. او زبان و مهربانی را از آن‌ها یاد گرفت.
اما هر جا که می‌رفت، مردم از ترس چهره‌اش با سنگ و چنگک به او حمله می‌کردند. موجود فهمید که هیچ‌کس او را دوست نخواهد داشت. خشمگین و تنها، تصمیم گرفت از آفریننده‌اش انتقام بگیرد.
او برادر کوچک ویکتور را کشت و همسر ویکتور را در شب عروسی به قتل رساند. ویکتور برای انتقام، موجود را تا قطب شمال تعقیب کرد. آنجا در یخبندان، دو نفر رو در روی هم ایستادند.
ویکتور بیمار و خسته درگذشت. موجود بالای جسد او ایستاد و برای اولین بار اشک ریخت. او فهمید که آفریننده‌اش تنها کسی بود که می‌توانست او را درک کند، و حالا او هم رفته بود.
موجود به سمت تاریکی یخ‌های شمال رفت و در میان برف و سکوت، ناپدید شد. هیچ‌کس هرگز او را ندید. تنها داستانش ماند — داستان موجودی که آرزو داشت دوست داشته شود، اما دنیا به او فرصت نداد.
---
**درس داستان:** فرانکنشتاین داستان علمی-تخیلی مری شلی (۱۸۱۸) درباره مسئولیت آفریننده در قبال آفریده‌اش است. موجود هیولا نبود؛ تنهایی و طرد شدن او را به هیولا تبدیل کرد.