در روستایی دورافتاده، چوپان جوانی بود که هر روز گوسفندانش را برای چرا به دامنه کوه می‌برد. کارش یکنواخت و کسل‌کننده بود و او به دنبال سرگرمی می‌گشت.
یک روز فکری به سرش زد. با تمام قدرتش فریاد زد: «گرگ! گرگ! به کمکم بیایید!»
مردم روستا با چنگک و چوبدستی دوان‌دوان به سمت کوه آمدند تا چوپان را نجات دهند. اما وقتی رسیدند، دیدند گوسفندان آرام می‌چرند و هیچ گرگی نیست. چوپان از خنده قاه‌قاه کرد و گفت: «فقط شوخی بود!»
مردم عصبانی شدند و به روستا برگشتند.
چند روز بعد، چوپان دوباره همان کار را کرد. باز فریاد زد: «گرگ! گرگ!» و باز مردم دویدند و او را دست‌انداختند.
بار سوم، واقعاً گرگی آمد. چوپان از ترس فریاد زد: «گرگ! گرگ! به کمکم بیایید!»
اما این بار هیچ‌کس نیامد. مردم گفتند: «باز هم دارد دروغ می‌گوید.» و به کار خود مشغول شدند.
گرگ تمام گوسفندان را درید و چوپان با دست خالی و چشمان اشک‌آلود به روستا برگشت.
درس داستان: دروغ گفتن اعتماد مردم را از بین می‌برد. کسی که یک بار دروغ بگوید، حتی وقتی راست می‌گوید، کسی حرفش را باور نمی‌کند.